خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را بس است سلسله جنبان اشاره‌ایکافی است بزم سوختگان را شراره‌ای
۲
تا پای بر فلک نگذاری ز مهد خاکمویت اگر چو شیر شود شیرخواره‌ای
۳
همت بلند دار که با همت بلندهر جا روی به توسن گردون سوار‌ه‌ای
۴
از اهل فکر باش که با دورباش فکرهم در میان مردم و هم بر کناره‌ای
صفحهٔ ۱ از ۴