خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیف است عمر صرف تماشا کند کسیچون باز بی شکار نظر وا کند کسی
۲
آیینه است عالم و سیماب رهروانآسودگی چگونه تمنا کند کسی؟
۳
از دار پا به کرسی افلاک می نهدخود را اگر سبک چو مسیحا کند کسی
۴
در منزل نخست فنا می شود تمامهر چند زاد راه مهیا کند کسی
صفحهٔ ۱ از ۳