خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسیبوی گل از نسیم صبا نشنود کسی
۲
از بت پرست، وقت تماشای حسن توحرفی به غیر نام خدا نشنود کسی
۳
در خلوت تو کیست که سازد صدا بلند؟جایی که از سپند صدا نشنود کسی
۴
خط جای بوسه بر لب لعل تو تنگ ساختاینش سزا که حرف بجا نشنود کسی
صفحهٔ ۱ از ۲