خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک روز گل از یاسمن صبح نچیدیپستان سحر خشک شد از بس نمکیدی
۲
تبخال زد از آه جگرسوز لب صبحوز دل تو ستمگر دم سردی نکشیدی
۳
صد بار فلک پیرهن خویش قبا کردیک بار تو بی درد گریبان ندریدی
۴
چون بلبل تصویر به یک شاخ نشستیزافسردگی از شاخ به شاخی نپریدی
صفحهٔ ۱ از ۵