خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دستی به سر زلف خود از ناز کشیدیتا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی
۲
شد بر لب دریاکش من مهر خموشیجامی که ز منصور سخن بازکشیدی
۳
در کنج قفس چند کنی بال فشانی؟بس نیست ترا آنچه ز پرواز کشیدی؟
۴
ای آینه در روی زمین دیدنیی نیستبیهوده چرا منت پرداز کشیدی؟
صفحهٔ ۱ از ۲