خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون رشته به همواری اگر نام برآریاز گرد گریبان گهر سر بدر آری
۲
زان شهپر همت به تو کردند کرامتتا بیضه گردون به ته بال و پر آری
۳
آزادگی آن است که چون سرو درین باغغمگین نشوی گر گره دل ثمر آری
۴
گردید چو صیقل قدت از دور فلک خمآیینه دل را نشد از زنگ برآری
صفحهٔ ۱ از ۴