خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل آب کند برق جلالی که تو داریآیینه گدازست جمالی که تو داری
۲
در آینه و آب نگشته است مصوراز بس که بود شوخ مثالی که تو داری
۳
با ناخن مشکین چه جگرها که کند ریشاز خط بناگوش هلالی که تو داری
۴
بس حلقه که در گوش کشد شیردلان رااز چشم سیه مست، غزالی که تو داری
صفحهٔ ۱ از ۴