خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محراب نظرهاست کمانی که تو داریشیرازه دلهاست میانی که تو داری
۲
چون سبزه زمین گیر کند آب روان رااین قامت چون سرو روانی که تو داری
۳
بر روی زمین رنگ عمارت نگذارداین جلوه سیلاب عنانی که تو داری
۴
از حلقه صاحب نظران هوش ربایداز هر مژه شوخ سنانی که تو داری
صفحهٔ ۱ از ۳