خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی
۲
چو گل گر با لب پرخنده باشیبهار مردم بیننده باشی
۳
شبی گر بر مراد بنده باشیالهی تا قیامت زنده باشی!
۴
مباد از قتل من شرمنده باشیتو می باید که دایم زنده باشی
صفحهٔ ۱ از ۷