خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تجلی سنگ را نومید نگذاشتمترس از دورباش لن ترانی
۲
خموشی را امانت دار لب کنپشیمانی ندارد بی زبانی
۳
شراب کهنه و یار کهن راغنیمت دان چو ایام جوانی
۴
به حرف عشق سرگرم که باشدحیات شمع از آتش زبانی
صفحهٔ ۱ از ۳