خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی
۲
از لاغری نکاهد، از فربهی نبالدآن را که همچو خورشید ذاتی است روشنایی
۳
نفس خسیس دایم کار خسیس جویدپیوسته زنده باشد آتش به ژاژخایی
۴
جان هواپرستان در فکر عاقبت نیستگرد هدف نگردد تیری که شد هوایی
صفحهٔ ۱ از ۲