خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری
۲
در هر گره ابرو صد عقده گشا پنهاندر هر نگه پنهان صد چشم سخن داری
۳
مژگان تو بی مطلب از جای نمی جنبدقصد دل مجروحی هر چشم زدن داری
۴
هر چند چو آیینه یک حرف نمی گوییصد طوطی خامش را سرگرم سخن داری
صفحهٔ ۱ از ۴