خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک سیه روز را شمع شبستان تویینه صدف چرخ را گوهر رخشان تویی
۲
جن و ملک وحش و طیر هرچه درین عرصه اندجمله تماشایی اند صاحب میدان تویی
۳
هر چه بز زیر فلک هست طفیلی توستمایده عشق را نادره مهمان تویی
۴
قد فلک ها چو دال از پی تعظیم توستبا قد همچون الف بر سر جولان تویی
صفحهٔ ۱ از ۶