خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری
۲
در مصر وجود، ماه کنعان رااز حسن غریب دربدر داری
۳
شمشیر تو جوهر دگر دارداز پیچ و خمی که بر کمر داری
۴
زان چهره که بوی خون ازو آیدپیداست که ریشه در جگر داری
صفحهٔ ۱ از ۴