خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشتاز جان گله دارم که مرا زنده چرا داشت
۲
اندوه جدایی ز کسی پرس که یک چنددور فلک از صبحت یارانش جدا داشت
۳
دیوار ترا من حله خار نخواهمهجرت به دلم گر چه که صد رخنه روا داشت
۴
داغی دگر اینست که از گریه بشستمآن داغ که دامانت ز خون دل ما داشت
صفحهٔ ۱ از ۲