خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلفت به ظلم گر چه جهانی فرو گرفتنتوان همه جهان به یکی تار مو گرفت
۲
در ماهتاب دوش خرامان همی شدیماهت بدید و چادر شب پیش رو گرفت
۳
من چون کنم که روی دگر خوش نمی کنداین چشم رو سیه که به روی تو خو گرفت
۴
وقتی زبان طعن گشادم به بیدلیاینک دل خراب مرا حق او گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳