خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۳۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من کیستم که این غم تو با چو من کسی ستطوفان آتشی چه به دنباله خسی ست
۲
خود را ببین در آینه و انصاف ما بدهکز چون تویی جدا شدن اندازه کسی ست
۳
گر زانکه باد هجر مرا برد همچو خسزینسان به خاک کوی تو خاشاک و خس بسی است
۴
ای باد، چون رسد همه را زو زکوة حسنیادش دهی که از همه وامانده واپسی ست
صفحهٔ ۱ از ۲