خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار غالیه در دامن صبا سوده ستبه بوستان ز گل و لاله توده بر توده ست
۲
ز ششرم بخشش ابر آفتاب رخ بنهفتچنان که پیش کسی پیش روی بنموده ست
۳
میان غنچه و گل هیچ کس نمی گنجدمگر صبا که بسی در میانشان بوده ست
۴
بیار باده پیمانه گران، که به عمرکسی که باده نخورده ست، باد پیموده ست
صفحهٔ ۱ از ۲