خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماندغم هجران ز حد بیرون، درونم شاد کی ماند
۲
مکن عیب، ار بنالد جان چو نقد تن همه بردیکسی کش خانه غارت گشت بی فریاد کی ماند
۳
ملامت بیهده ست آزادگان را بر سر کویتکسی کان روی بیند از بلا آزاد کی ماند
۴
دلی داری که دردی نازموده ست از بلا هرگزمن ار چه درد خود گویم، بران دل یاد کی ماند
صفحهٔ ۱ از ۲