خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بت محمل نشین من مگر حالم نمی داندکه می بندد برین دل بار و محمل تند می راند
۲
جمازه در ره و آویخته دل چون جرس با اونفیر و ناله دل هم به آواز جرس ماند
۳
سگی دنبال آن محمل، طفیل او دوران من هممنش لبیک می گویم، چو او سگ را همی خواند
۴
شتربانا، فرود آور زمانی محملش ورنهز آب چشم من ترسم شتر در گل فرو ماند
صفحهٔ ۱ از ۳