خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۶۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بودروی او کرده ست لطفی، زلف او در تاب بود
۲
داستان عشق کز ابروی او می خواند دلسوره یوسف نوشته بر سر محراب بود
۳
بهر سجده پیش پایش هم به خاک پای اودیده را بی نم بماندم، گر چه در غرقاب بود
۴
شکر ایزد را که رخ زردی ما پوشیده نیستسرخی چشمم به پیشش هم ز خون ناب بود
صفحهٔ ۱ از ۲