خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۶۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زودکز فراقت سوختم بر آتش دل همچو عود
۲
پیش روی خود مرا بنشان بر آتش چون سپندتا بسوزم خویشتن را کوری چشم حسود
۳
ای که بردی آبروی من ز آه دل بترسچون مرا در جان زدی آتش، مشو غافل زدود
۴
صورت جان بی حجاب آن روز دیدم ذره وارکافتاب روی او از روزن دل رو نمود
صفحهٔ ۱ از ۲