خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۷۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر سخن زان لب چون نوش شودپسته را خنده فراموش شود
۲
ور حدیث در دندانت کنمصدف آنجا همه تن گوش شود
۳
ز آسمان روی تو گر مه بیندبر زمین افتد و بیهوش شود
۴
گل که از روی تو ریزد به سخنگر بچینند یک آغوش شود
صفحهٔ ۱ از ۲