خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۹۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت آن شد که گل شکفته شودچشم نرگس ز می غنوده بود
۲
خواهد ابر دونده را گیردسرو از بس که در هوا بدود
۳
معتدل شد هوا چنان که ز چرخبر چمن باد گرم هم نرود
۴
آتش لاله را همی بیندزاغ چون هندوان نمی گرود
صفحهٔ ۱ از ۲