خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۱۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویشنیکویی ناموزی آخر از رخ نیکوی خویش
۲
می روم در راه بیداد و جفا از خوی بدبد نباشد گر دمی باز ایستی از خوی خویش
۳
چون تنم از ناتوانی موی شد بی هیچ فرقفرق کن گر می توانی از تنم تا موی خویش
۴
چون به پهلوی خودم در رنج و بس ترسم که پیشخویشتن را هم ببینم بعد ازین پهلوی خویش
صفحهٔ ۱ از ۳