خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۱۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردشگر خوش است او را بدین بگذار تا می داردش
۲
از که پرسم تا کجا می دارد آن درمانده را؟ای صبا، از من بپرسی هر کجا می داردش
۳
پند گوید عقل، لیکن کی کند فرمان عقل؟آنکه بی فرمان او دل در بلا می داردش
۴
ای مسلمانان، ز آه عاشقان یادش دهیدکان رقیب نامسلمان بر بلا می داردش
صفحهٔ ۱ از ۳