خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوشوان شکر خنده شیرین تو از چشمه نوش
۲
گریه می آیدم از دور به آواز بلندکه ازان گریه نمی آیدم آواز به گوش
۳
سر و قد، از چمن سبز به بیرون چه روی؟سر برون نازده از لاله تر مرزنگوش
۴
دوش در خواب بدیدم رخ چون خورشیدتنیم شب روز شد از شعله آهم شب دوش
صفحهٔ ۱ از ۲