خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۲۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گه گه نظری باز مدار از من درویشچون منعم بخشنده به در یوزه درویش
۲
ما را دل صد پاره و لعلت نمک آلودمشمار که تا روز اجل به شود این ریش
۳
حسن تو فزون باد و جفای تو فزون ترتا درد دل خسته من کم نشود بیش
۴
جانا، مکش اکنونم ازان شیوه که دانیکان صبر نمانده ست که می کردم ازین پیش
صفحهٔ ۱ از ۳