خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۴۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ببین که باز به دست تو اوفتاد دلممتاع کاسد خود را کجا نهاد دلم؟
۲
بگشت گرد سر زلف نیکوان چندانکه خویشتن را چندان به باد داد دلم
۳
به جای بود دلم تا نشسته بود آن زلفبه باد شد، چو پریشان بیوفتاد دلم
۴
هزار عهد بکردم که ننگرم رویشچو پیش چشم من آمد نه ایستاد دلم
صفحهٔ ۱ از ۳