خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار دل بر بود و از من روی پنهان کرد و رفتای گل خندان مرا چون ابر گریان کرد و رفت
۲
تا به زنجیر کسی سر درنیارد بعد از اینحلقه‌ای از زلف خود در گردن جان کرد و رفت
۳
یوسف خندان که رویش ملک مصر حسن داشتخانه بر یعقوب گریان بیت احزان کرد و رفت
۴
من بدان سان که بدم دیدند مردم حال منآمد آن سنگین‌دل و حالم بدین سان کرد و رفت
صفحهٔ ۱ از ۴