خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نام تو گر بر زبان رانم زبانم خوش شودچون زبان از تو سخن گوید دهانم خوش شود
۲
گر لبم بر لب نهی چون کوزه ای شیرین چو جاندر تن همچو سبو آب روانم خوش شود
۳
ای طبیب عاشق از دارالشفای وصل خودشربتی بفرست تا بیمار جانم خوش شود
۴
همچو سگ از خوان تو گر نان خورم نبود عجبمغز اگر همچون عسل در استخوانم خوش شود
صفحهٔ ۱ از ۴