خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل ارزنده بعشقی منت جان برمگیرهمچو مردان ترک کن دل را زجانان برمگیر
۲
عشق چون در دل بود جان و جهان را ترک کنآب حیوان زاد داری بهر ره نان بر مگیر
۳
گر نعیم هر دو عالم یا بی اندر آستینجمع کن در دامن ترک وبیفشان بر مگیر
۴
دوست گر از لعل خود حلوای رنگینت دهددست را انگشت بشکن جز بدندان بر مگیر
صفحهٔ ۱ از ۴