خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قند خجل می شود از لب چون شکرشقوت دل می دهد بوسه جان پرورش
۲
زهر غمش می خورم بوک بشیرین لبانکام دلم خوش کند پسته پر شکرش
۳
لذت قند ونبات چاشنیی از لبشچشمه آب حیات رشحه لعل ترش
۴
از دهنش قند ریخت لعل شکر بار اودر قدمش مشک بیخت زلف پریشان سرش
صفحهٔ ۱ از ۳