خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه جان می دهم از آرزوی دیدارشجان نو داد بمن صورت معنی دارش
۲
بنگر آن دایره روی و برو نقطه خالدست تقدیر بصد لطف زده پرگارش
۳
بوستانیست که قدر شکر و گل بشکستناردان لب و رخساره چون گلنارش
۴
ملک خسرو برود در هوس بندگیشآب شیرین ببرد لعل شکر گفتارش
صفحهٔ ۱ از ۳