خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر خوش کنم دهان زلب دلستان خویشهرگز ز تن برون ننهم پای جان خویش
۲
سلطان فقیر من شود ار تربیت کندمن بنده را بلقمه نانی زخوان خویش
۳
دل صید دوست گشت چو بر مرغ روح (زد)یک تیر غمزه ز ابروی همچون کمان خویش
۴
بر جان چو سایه یی نرسد از همای عشقرو پیش سگ فگن تن چون استخوان خویش
صفحهٔ ۱ از ۴