خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آنکه عشق تو دل جانست وجان دلمهرت نهاده لقمه غم در دهان دل
۲
وصل تو قلب دل طلبد از میان جانذکر تو گوش جان شنود از زبان دل
۳
عشقت چو صبح در افق جان کند اثرپر آفتاب وماه شود آسمان دل
۴
جانم بجام غم همه خون جگر خوردتا دل دمی از آن تو باشد توآن دل
صفحهٔ ۱ از ۳