خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تنی داری بسان خرمن گلعرق از وی روان چون روغن گل
۲
صبا از رشک اندام چو آبتفگنده آتش اندر خرمن گل
۳
چمن از خجلت روی چو ماهتشکسته چون بنفشه گردن گل
۴
گر از رویت بهار آگاه باشدپشیمان گردد از آوردن گل
صفحهٔ ۱ از ۳