خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه هرچه عشق توبود از درون برون کردممن ضعیف چنین کار صعب چون کردم
۲
بقوت تو چنین کار من توانم کردکه سینه پر زغم ودیده پر زخون کردم
۳
چو نفس ناقص من کرد درفزونی کممن زیاده طلب درکمی فزون کردم
۴
نظر عصا کش من شد سوی تو واین غم رابچشم سوی دل کور رهنمون کردم
صفحهٔ ۱ از ۴