خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای غم تو روغن چراغ ضمیرمکم مکن ای دوست روغنم که بمیرم
۲
کز مدد روغن تو نور فرستدسوی فتیل زبان چراغ ضمیرم
۳
چون بهوای تو عشق زنده دلم کردشمع مثال ار سرم برند نمیرم
۴
یوسف عهدی بحسن وگرچه چو یعقوبحزن فراق تو کرده بود ضریرم
صفحهٔ ۱ از ۵