خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو برقع ز رخ برگشایی بمیرموگر رو بمن کم بنمایی بمیرم
۲
ز شادی قرب و ز اندوه دوریگه از وصل و گاه از جدایی بمیرم
۳
چرا غم که بی روغنم مرگ باشدو گر روغنم در فزایی بمیرم
۴
تو دام منی من ترا طرفه مرغمکه گر از تو یابم رهایی بمیرم
صفحهٔ ۱ از ۴