خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر دست دوست وار در آری بگردنمپیوسته بوی دوستی آید ز دشمنم
۲
دیده رخ چو آتش تو دید برفروختقندیل عشق در دل چون آب روشنم
۳
در سوز و در گداز چو شمعم که روز و شبسوزی فتیله وار و گدازی چو روغنم
۴
گر یکدم آستین کنم از پیش چشم دوراز آب دیده تر شود ای دوست دامنم
صفحهٔ ۱ از ۳