خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۳۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دوست‌تر از جانم زین بیش مرنجانمگر زخم زنی شاید بر دیده گریانم
۲
در نرد هوس خوبان بسیار مرا بردندتا عشق تو می‌بازم خود هیچ نمی‌دانم
۳
بر فرش وصال تو آن روز که پا کوبمبر تارک عرش آید دستی که برافشانم
۴
چون پای فراغت را در دامن صبر آرمتا دست غمت نبود کوته ز گریبانم
صفحهٔ ۱ از ۳