خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همه جان و دلست دلبر منگرچه نگذاشت جان و دل بر من
۲
دل ز روزن چو گرد بیرون شدکو چو باد اندر آمد از در من
۳
مرغ شوقش مرا چو دانه بخوردباز مهرش همی کند پر من
۴
ز ابروی چون کمان خدنگ مژهراست چون کرد در برابر من
صفحهٔ ۱ از ۴