خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای لب لعلت شکرستان منوی دهنت چشمه حیوان من
۲
تا سر زلف تو ندیدم دگرجمع نشد حال پریشان من
۳
درد فراق تو هلاکم کندگر نکند وصل تو درمان من
۴
بی لب خندان تو دایم چوآبخون چکد از دیده گریان من
صفحهٔ ۱ از ۳