خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۵۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای به کویت عاشقان را نور رویت رهنمایهمچو شادی دوستان را اندهِ تو دلگشای
۲
خاک درگاه تو چون باد بهاری مشک‌بویآتش عشق تو همچون آب حیوان جان‌فزای
۳
شوربختی را که با تلخی اندوهت خوشستدوستی جان شیرین در دلش نگرفت جای
۴
اندرین دوران ناقص جز تو از خوبان کراستمعنیی کامل چو دین صورت چو دنیا دلربای
صفحهٔ ۱ از ۳