خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۵۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آن شکر که تو در پسته دهان داریسزد که راتبه جان من روان داری
۲
به بوسه تربیتم کن که من برین درگهنه آن سگم که تو تیمار من بنان داری
۳
نظر در آینه کن تا تو را شود روشنچو دیگران که چه رخسار دلستان داری
۴
اگر کسی ندهد دل به چون تو دلداریتو خویشتن بستانی که دست آن داری
صفحهٔ ۱ از ۳