خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۵۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاندیشه تو که هست جان در ویدل چون قفس است و طوطیان در وی
۲
در نعت تواند طوطیان یک یکهمچو لب تو شکر فشان در وی
۳
هر دل که غم تو اندرو نبودمرده شمرش که نیست جان در وی
۴
از هر دو جهان نشان نمی گیردآن دل که تست یک نشان در وی
صفحهٔ ۱ از ۴