خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
الا ای شمع دل را روشناییکه جانم با تو دارد آشنایی
۲
چو دل پیوست با تو گو همی باشمیان جان و تن رسم جدایی
۳
گرفتار تو زآن گشتم که روزیبتو از خویشتن یابم رهایی
۴
دلم در زلف تو بهر رخ تستکه مطلوبست در شب روشنایی
صفحهٔ ۱ از ۴