خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل به فصل بهار می خنددسبزه بر مرغزار می خندد
۲
غنچه ی دلگشای تنگ دهانچون لب لعل یار می خندد
۳
ابر بر لاله زار می گریدلاله بر کوهسار می خندد
۴
هرشکوفه که زینت چمن استبر سر شاخسار می خندد
صفحهٔ ۱ از ۲