خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غمی دارم که وا گفتن نشایدمرا زان غم به شب خفتن نشاید
۲
غم دُردانه ای دارم که نامشبه الماس قلم سفتن نشاید
۳
غباری کز سرکوی تو دارمزلوح چهره ام رفتن نشاید
۴
زگریه سوز دل ننشسته کآتشبه آب دیده بنهفتن نشاید
صفحهٔ ۱ از ۲